bir sınav döneminin daha sonuna geliyoruz. yanlışta ve doğruda emeği geçenlere başta kendime sonra ösym'ye teşekkür ederek başlamak istiyorum.
çok uzun bir aradan sonra huzuru yeniden hissettim diyebilirim. ama demiyorum çünkü doğru değil. kendimden uzağa gittikçe mutluluk oyunları artıyor. fazladan bir kaç umut buluyorum kitap aralarında, yere bakarak yürüdüğümden, kaldırım taşlarında. çok sevdiğim bir şarkının en anlamlı cümlesinde. ne zaman kendime yaklaşsam bir toz bulutu içine alıyor akciğerlerimi. kendimde boğuluyorum. mutsuz olmayı kabullensem belki düzelir diyemiyorum. çünkü düzelmez. etrafında insanlar var oldukça acı var. sizin için en değerlileri aslında en zehirlileri. yalnızsan en büyük cezasın kendine.


kalbini açtığın anda içeri bir sürü hayalet girecek. kimileri onlardan çaldığın ruhların intikamını alacak. kimileri usulca en kuytu köşelerde bekleyecekler onları sevmeni. kalbini açtığın anda sonsuz bir izdiham başlayacak. biri giderken hepsi gelecek ya da hepsi giderken o "biri" gitmeyi seçecek hiç dönmeyecekmişçesine. uzun cümleler kurmaya başlayacaksın şimdi olduğu gibi. keşkelerin 20 dakikada bir mitoz bölünme geçirecek. kanın, gözyaşınla yer değiştirecek. bir daha hiç pıhtılaşamayacaksın. umut dediğin an etraf kararacak ve sen mutsuzluğunla baş başa o çok sevdiğin odanda kelimeleri kesip biçmeye başlayacaksın. kalbinin hıncını onlardan alma...