her adımda biraz daha büyüyordu gölgesi.
ışığı arkasına almış geri geri yürüyordu.
aptal!
gölgesinin heybetine kapılmış büyük bir özgüvenle sırıtıyordu.
dişlerinin sarılığından "sarı" utandı.
ışığa yaklaştığında karanlıkta kalacaktı.

tuttum çektim usulca.
gittikçe küçüldüğünü görünce bir damla gözyaşının başlangıcını yaptığı ağlama senfonisi başladı.
o an farkettim.
sadece ağlamak yakışıyordu ona.
ancak tuzlu su yıkıyordu yüzündeki kibiri. yerle bir ediyordu bencilliğini.
hem ağlayınca mercan rengi oluyordu gözleri.
bir deniz kızı olup kaybolmak istiyordum onlarda.

sonra. sonra yeni bir ışık buldu kendine her zamanki gibi.
ama bu sefer farklı.