"kim derdi kalbin yeniden ağzına gelecek, kusacak gibi olacaksın ama yapamayacaksın diye.
birilerinin demesine de gerek yok aslında. hoş, kim derse inanmazdım. belki rahatlık dokundu ondan bu mide bulantısı. bilemiyorum. sebebi her neyse sonum çok vahim.
kalp durmaktan vazgeçip yeniden ritim kazandı. belki aksak belki çok hızlı gibi. yine de yaşamaya değer. belki."

en büyük düşmanından öç alır gibi kazıyordu tırnaklarıyla. çıkış yok. sığabileceğin en geniş deniz kabuğuydu bu, daha büyüğü daha sonsuzu yok.
ya kum tanesi olarak kalacaktın ya da bir inciye dönüşecektin. bilemiyorum.
tek bildiğim çıkış yoktu... yok...