tamam. belki aklım firar etti. belki kalbime minik camlar saplamaktan canım yanıyor.
ama. onun mutlu olacağını bilmek adrenalin etkisi yapıyor ve acım hafifliyor geçici bir süre.
karmaşık: çok karmaşık. örümcek ağları birbirine karışmış, kendi tanrı'sını nefessiz bırakıyor.
bir of çekiyorum ve bütün maviler siliniyor yüzünden.
sen siyahsın, fotonların bana çarpıyor ve rengin hüzün oluyor. koyu, kopkoyu bir bencilliğin ortasında nefes almaya çalışıyorsun. elini kaburgalarıma götürüp akciğerlerimi söküyorsun. "aslında pembemsi bir rengi var, neden ak deniyor?" diye düşünüyorum. nemli bir nefes doluyor çalıntı alveollere. hissedebiliyorum tazeliğini. ama içim üşüyor, kan kaybediyorum. bulanıklaşıyor anlam.
gördüğüm son renk aldığın nefesin rengi oluyor.
koyu, kopkoyu bir soluğun içinde boğuluyoruz. ruhun çürüyor. ruhum üşüyor.
ben yaşıyorum da sen ölüyorsun.
bütün renkler siliniyor yeryüzünden.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder